การได้เกิดเป็นมนุษย์ก็ถือว่ามีบุญมากแล้วนะ แต่การได้เกิดเป็นมนุษย์และได้เกิดเป็นลูกของผู้ชายที่ชื่อบุญเครือคนนี้ เราต้องทำบุญมามากขนาดไหนเหรอ ต้องสร้างกุศลมากี่ภพชาติ พ่อคนนี้เกิดมาเพื่อเสียสละสร้างและมอบทุกสิ่งให้กับครอบครัวอย่างแท้จริง ถ้าผมจะมีเรื่องที่โชคดีที่สุดในชีวิต ก็คงต้องบอกว่าโชคดีที่สุดที่ได้เกิดเป็นลูก พ่อบุญเครือ และแม่ธิดา นี่แหละครับ

พ่อ…เด็กยากจนตรอกจันทน์เรียนโรงเรียนวัดสุทธิวราราม ที่มาพบรักกับ แม่…สาวลูกเศรษฐี เรียนโรงเรียนมาแตร์เดอี ตั้งแต่อายุ 16 ปี ถึงจะมีฐานะแตกต่างกันแบบดอกฟ้ากับหมาวัด ถูกครอบครัวทางแม่กีดกันอย่างไร แต่แม่ก็ยังเลือกพ่อ ด้วยการศึกษา ม. 8 และเงินติดตัวเพียง 700 บาท พ่อและแม่ย้ายมาตั้งรกรากด้วยกันที่ศรีราชา มีลูกด้วยกัน 4 คน ตั้งแต่ปี 2507 รวมแล้ว 60 ปี ที่ครอบครัวเล็กๆ ของเราได้เป็นส่วนหนึ่งของคนศรีราชาและจนถึงวันนี้ พ่อกับแม่คบกันมานานถึง 67 ปี

ชีวิตการทำงานของพ่อมีสีสัน มีเรื่องราวมากมาย พ่อดิ้นรนจากเด็กยากจนที่เกเรชอบเล่นพนัน จากเชียนสนุกเกอร์ฉายา Young Lion มาทำงานกินเงินเดือนเป็นพนักงานบริษัทไทยออยล์รุ่นที่หนึ่ง จนวันหนึ่งตัดสินใจลาออกจากงาน เพราะมองว่าเงินที่หาได้คงไม่พอเลี้ยงดูครอบครัวมุ่งสู่การทำงานรับจ้างต่างๆ เป็นผู้รับเหมาเล็กๆ จนต่อยอดสร้างตัวขึ้นเรื่อยๆปรับเป็นบริษัทรับเหมาก่อสร้างขนาดใหญ่ ดำเนินธุรกิจต่อเนื่องจนสามารถนำบริษัทเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ได้ในปี 2555

พ่อชอบอ่านหนังสือ อ่านได้แทบทุกประเภทและอ่านหลายรอบมาก พ่อมักจะเปรียบคน เปรียบเรื่องราวต่างๆ กับ พงศาวดารจีน ทั้งสามกักทั้งเลียดกัก จนบางคนมองว่าพ่อมักมองโลกในแง่ร้ายไปละป่าว จริงแล้วผมคิดว่า ถ้าพ่อไม่มีครอบครัวให้เป็นห่วง ก็คงจะกล้าได้กล้าเสีย กล้าเสียงตามนิสัยนักพนันที่ติดตัวมา แต่คนรักครอบครัวอย่างพ่อ จำเป็นต้องใช้ชีวิตด้วยความระมัดระวัง และไม่ประมาท เพื่อไม่ให้ครอบครัวต้องไปเสี่ยงต้องไปเดือดร้อนด้วย ในการทำงานพ่อยิ่งต้องรับบทคนมองโลกในแง่ร้ายท่ามกลางกลุ่มคนที่มองโลกในแง่ดี มองโลกสวยงาม ผมคิดว่าพ่อเป็นคนที่มีเชิงธุรกิจดี มีความเก่าในแบบของเขา นับวันยิ่งเก่ง ยิ่งมองขาด อ่านออกทั้งงาน ทั้งคน แต่ก็ไม่เคยเอาเปรียบใคร รักลูกน้อง รักพนักงาน อยากให้ทุกคนได้ดี ถ้ามีความสามารถจริง พ่อผมจะให้โอกาสเสมอ หลายคนรอบตัวพ่อมีฐานะดีขึ้นมากจากการได้มาร่วมงานกับพ่อ คำว่า “ร่มโพธิ์ร่มไทร” เป็นคำที่เหมาะกับพ่อมากที่สุด

(เรื่องราวของพ่อในส่วนชีวิตการทำงานนี้ ผมอยากให้ทุกท่านลองอ่านเนื้อในของหนังสือเล่มนี้ ในส่วนของ “มหาวิทยาลัยชีวิตของ บุญเครือ เขมาภิรัตน์” พ่อให้คนเรียบเรียงบันทึกไว้อย่างน่าสนใจ มีข้อคิด คำสอนดีๆ จากพ่อผมมากมาย)

อีกด้านที่เป็นชีวิตส่วนตัวของพ่อกลับไม่มีสีสันอะไรนัก พ่อมีรู้ทีนชีวิตที่ชัดเจน ตื่นเช้าไปทำงานไม่เกิน 8 โมง นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ พูดคุยกับคนต่างๆที่มาพบ นั่งรถวนดูที่ดินที่ซื้อไว้ ดูที่ดินที่มีคนมาบอกขาย เลิกงาน 4 โมงครึ่ง ถ้าไม่แวะเล่นหมากรุก ซึ่งเป็นเกมส์ที่พ่อชื่นชอบมากที่สุดก็จะตรงกลับบ้าน มากินข้าวเย็นที่แม่ผมเตรียมให้ที่บ้านเสมอ ไม่เคยไปค้างคืนนอกบ้าน หรือไปแฮงค์เอาท์เที่ยวเตร่กับเพื่อนเลย พ่อไม่สูบบุหรี่ ไม่กินเหล้าพ่อมีคุณย่าเป็นแบบอย่างของความมัธยัสถ์ รู้ค่าของเงิน ไม่ชอบเป็นหนี้ ไม่ชอบโอ้อวด ไม่ชอบใช้ของแพง หรืออาจจะพูดง่ายๆ ว่าพ่อผมไม่ใช้เงินเพื่อความสุขส่วนตัวเลย ผมคิดว่าพ่อผมน่าจะไม่เคยกินโอมากาเสะเลยซักมื้อ ทั้งที่ไม่น่าจะเป็นเรื่องใหญ่อะไรเลยเมื่อเทียบกับฐานะของพ่อ เมื่อพ่อผมเก็บเงินแล้ว จะไม่มีใครเอาเงินออกจากกระเป๋าพ่อผมได้เลย เงินที่พ่อหามาทั้งหมดพ่อเก็บไว้ให้กับเมียและลูกเท่านั้น

พ่อไม่ใช่คนที่อบอุ่น ไม่หวานจี่จำ ไม่ใช่คนที่จะคอยเฝ้าห่วงใยรายละเอียดของลูกๆ ในแต่ละวัน งานส่วนนั้นพ่อปล่อยให้แม่เป็นคนทำและแม่ก็ทำได้ดีที่สุด เป็นเรื่องน่าเศร้าที่ลูกๆ ก็มักจะเข้าหาแม่ คุยกับแม่มากกว่าคุยกับพ่อ แต่พ่อก็ไม่ได้น้อยใจอะไร ความรักของพ่อคือการห่วงใยอนาคตของทุกคนในครอบครัว พ่อห่วงใยไปไกลทะลุจากลูกไปถึงหลานเลยไปถึงเหลนเลยทีเดียว พ่อแสดงความรักในแบบของพ่อ ด้วยการรับผิดชอบเรื่องการหาเงิน มุ่งมั่นทำงาน อ่านและคิดตลอดเวลา ว่าจะหาเงินอย่างไรเพื่อจะสร้างฐานะของครอบครัวให้มีความมั่นคง ให้แน่ใจว่า เมียลูก รวมถึงหลานๆ จะมีชีวิตที่ดีไม่ยากลำบาก

พ่อรักแม่มาก แม้บางครั้งที่ทะเลาะกัน ก็ยังเป็นห่วงแม่ เช่นเดียวกับแม่ที่ก็รักพ่อมากเช่นกัน ในวันที่ทะเลาะกัน ก็ยังคอยห่วงว่าได้กินอะไรละยังเด็กๆ เอาของไปให้พ่อกินละยัง พ่อมีเรื่องสั่งเสียหลักๆ อยู่ 3 เรื่องที่พูดถึงเสมอๆ คือ 1.ให้ดูแลแม่ให้ดี 2.พี่น้องอย่าทะเลาะกัน และ 3.ให้จัดการทรัพย์สินต่างๆ ที่พ่อหามาให้ดี ในช่วงท้ายของพ่อที่อยู่ ICU แม้พ่อจะใส่ท่อช่วยหายใจพูดไม่ได้ และสติก็เริ่มจะสับสนบ้างเพราะฤทธิ์ยาที่อัดเข้าไป แต่ก็ยังไม่วายสื่อสารกับผมว่ารักแม่มาก เป็นห่วงแม่ อยากให้ลูกทุกคนดูแลแม่ให้ดีที่สุด

ในช่วงชีวิตหลังอายุ 55 ปีของพ่อ นอกจากจะต้องต่อสู้กับงานอันแสนวุ่นวายแล้ว พ่อยังต้องต่อสู้กับโรคส่วนตัวต่างๆ มากมาย ทั้งเบาหวาน โรคหัวใจ ไตที่ไม่ค่อยดี เปิดฉากด้วยเส้นเลือดหัวใจตีบ ต้องเปิดหน้าอกทำบายพาสหัวใจ ตามต่อด้วยการทำบอลลูนอีก 8 ครั้ง พ่อเคยผ่าตัดกระดูกคอ ทั้งหมด 3 ครั้ง กระดูกหลัง 1 ครั้ง พ่อมีความหวังในการรักษาเสมอ พ่อดูแลตัวเองดีมาก คอยควบคุมตัวเองด้านต่างๆ คอยหาหมอทานยาเป็นประจำ

ช่วงปีสุดท้าย พ่อล้มฟาดศรีษะกระแทก ส่งผลต่อสุขภาพพ่อเป็นอย่างมาก แม้ไม่ถึงจะติดเตียง แต่ก็ต้องติดห้อง เดินเหินเคลื่อนไหวไม่สะดวก แต่พ่อก็ยังมีความหวังในการรักษาตัว มักแสวงหาแนวทางที่จะทำให้เดินได้ดีขึ้น เพื่อที่จะได้มีคุณภาพชีวิตที่ดีกว่านี้ ลึกๆ ในใจเหมือนพ่อจะรู้ว่าเวลาเหลือน้อยแล้ว เป็นห่วงลูกหลาน เริ่มสั่งเสียบ่อยขึ้น มักจะบ่นว่า อยากมีชีวิตอีกซัก 2-3 ปี ส่งต่อสิ่งต่างๆ ให้กับลูกๆ อย่างเหมาะสม

จนกระทั่งการเข้าโรงพยาบาลครั้งล่าสุด ที่เกิดเรื่องไม่คาดคิดในช่วงรักษาตัวหลังผ่าตัด ทำให้พ่อต้องเข้า ICU เป็นเวลา 30 วัน อาการของพ่อหนักจนต้องใส่ท่อช่วยหายใจ ใช้เครื่องฟอกไต พ่อมีอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะมาก เต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนหมอต้องช็อตไฟฟ้าเพื่อให้หัวใจกลับมาเต้นปกติ พ่อโดนช็อตถึง 32 ครั้งระหว่างที่อยู่ใน ICU พ่อมีอาการหัวใจหยุดเต้นทั้งหมด 6 ครั้ง แต่สามารถปั๊มหัวใจกู้กลับมาได้ จนกระทั่งครั้งที่ 7 ที่เป็นครั้งสุดท้าย ครั้งนี้หัวใจของพ่อไม่ได้เต้นเร็วผิดจังหวะแล้วแต่กลับเต้นช้าลงเรื่อยๆ และหยุดเต้นในที่สุด ณ.เวลา 04.16 น. วันที 15 พฤศจิกายน 2567 พ่อได้จากครอบครัวที่รักของเขาไปอย่างสงบแล้ว

ที่ผ่านมา…ผมเคยฟังพ่อสั่งเสียเรื่องราวต่างๆ มาเป็นร้อยครั้ง จนบางครั้งก็แอบเดินหนี เพราะคิดว่าเข้าใจทุกอย่างดีแล้ว จนวันนี้ วันที่พ่อไม่อยู่แล้ว ผมกลับคิดว่าผมยังรู้เรื่องต่างๆ ไม่หมดเลย ยังมีเรื่องที่อยากถามพ่ออีกมากมาย ใช่ครับ…ผมยังไม่พร้อมที่จะเสียพ่อไปแบบนี้เลย มันเป็นอะไรที่เกิดขึ้นเร็วและคาดไม่ถึงมาก คงใช้เวลานานกว่าที่จะบรรเทาความรู้สึกของการสูญเสียพ่อไปเร็วกว่าเวลาที่ควร ความเสียใจที่ต้องเห็นพ่อตัวเองตายไปต่อหน้าถึง 7 ครั้ง มันคงเป็นเรื่องที่ติดค้างอยู่ในใจไปตลอด

พ่อครับ..คิงรู้ว่าพ่อเป็นห่วงลูกๆ ทุกคนเสมอ ในบริบทที่ต่างกันตามลักษณะนิสัยของลูกแต่ละคน และคิงรู้ว่าถ้าเป็นเรื่องการใช้เงินละก็พ่อเป็นห่วงคิงมากที่สุด ด้วยนิสัยและวิถีการใช้ชีวิตอันสุ่มเสี่ยงของคิงที่ผ่านมา คิงขอกราบแทบเท้า ขออภัยพ่อ ไอ้เสี่ยวของพ่อเป็นลูกที่ไม่ได้เรื่องทำให้พ่อต้องคอยช่วยเหลือ ต้องคอยกังวลใจเป็นห่วง พระคุณอันแสนยิ่งใหญ่นี้ คิงไม่รู้จะทดแทนได้อย่างไร วันนี้พ่อไม่อยู่แล้ว คิงสัญญาว่าจะไม่ใช้ชีวิตประมาท อะไรที่พ่อสั่งไว้ คิงจะนำไปปฏิบัติ จะไม่ทำให้ชีวิตตัวเองต้องลำบากให้สมกับความห่วงใยของพ่อ ที่เหนื่อยสร้างสิ่งต่างๆ ไว้ให้กับคิง

คิงรู้ว่าในโลกนี้มีคนที่ยิ่งใหญ่มากมาย แต่สำหรับคิงแล้ว พ่อคือคนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดครับ เป็นฮีโร่ในใจ เป็นต้นแบบชีวิต นับจากนี้พ่ออย่าได้ห่วงอะไรอีกเลยครับ หลับให้สบายนะครับ เหนื่อยกับทุกเรื่องมามากแล้วจริงๆ พ่อได้สร้างทุกสิ่งให้กับคนในครอบครัวไว้อย่างล้นเหลือ พ่อเป็นพ่อที่ยิ่งใหญ่มาก พ่อได้ทำหน้าที่ของพ่ออย่างดีเยี่ยมแล้วครับ ลูกและหลานทุกคนจะมีชีวิตที่สุขสบายไม่ลำบาก และทุกคนจะช่วยกันดูแลแม่ให้ดีที่สุดครับ

สุดท้านนี้…ผมขออฐิษฐานต่อเจ้ากรรมนายเวรทั้งหลายของพ่อ ในช่วงท้ายของชีวิตพ่อผม พ่อทุกข์และทรมานมากพอแล้ว ถ้าสิ่งเหล่านั้นมันเกิดจากกรรมของพ่อ พ่อก็คงจะชดใช้ไปมากแล้วล่ะ พ่อสมควรได้พักผ่อน และ เดินทางไปพบแต่สิ่งที่ดีๆได้แล้ว จากนี้ไป….ถ้ายังมีกรรมใดที่พ่อผมยังติดค้าง ผมขอใช้ชีวิตที่เหลือสร้างกุศล สร้างผลบุญอุทิศให้กับท่าน ทั้งหลายแทนพ่อผม ขอเจ้ากรรมนายเวรทั้งหลายได้โปรดให้อโหสิกรรมต่อพ่อผมด้วยครับ ให้พ่อผมได้ไปสู่สุคติ ไม่เจ็บ ไม่ปวด ไม่ทรมาน สู่ภาพภูมิที่ดี สะอาด สดใส สว่าง และสวยสงบด้วยครับ