วันที่ 15 พฤศจิกายน 2567 พ่อผู้ที่ไม่เคยแพ้ใคร ได้ต่อสู้และพ่ายแพ้เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย คงไม่มีลูกคนไหนจะสามารถหาคำพูดมาบรรยายแม้เพียงส่วนเสี้ยวของความเสียใจของความสูญเสียนี้ได้ ทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับชะตา พ่ายแพ้แก่สัจจะธรรมแห่งชีวิต เกิด แก่ เจ็บ และตาย

กรรมไม่ดีอันใด ถ้าบังเอิญพ่อได้ก่อแก่ใครในโลกนี้ กระผมนายคนธีร์ เขมาภิรัตน์ กราบขออโหสิกรรมแทนพ่อผู้ล่วงลับ ขอให้พ่อได้จากไปอย่างสงบ หลุดพ้นจากทุกข์ภัย หมดภาระความห่วงใยที่คอยมอบให้แก่ทุกคนรอบข้าง ถ้าชาติหน้ามีจริงลูกจะขอตามไปเกิดเป็นลูกของพ่อทุกชาติไป

น้ำตาของลูกผู้ที่สูญเสียพ่อไปไหลได้ไม่มีวันหมด นับจากนี้ไปจะไม่มีนายบุญเครือ เขมาภิรัตน์ อยู่ในโลกนี้แล้ว เหลือเพียงเถ้ากระดูกกองเล็กๆ และความทรงจำอันยิ่งใหญ่ของพ่อที่จะยังคงอยู่ในหัวใจลูกตราบชั่วชีวิต ไปดีนะพ่อ”