พ่อตาของผม พ่อของแหม่ม ได้จากไปจากโลกนี้แล้ว ท่านเป็นผู้มีพระคุณต่อครอบครัวของผมอย่างที่สุด ตั้งแต่ผมแต่งงานมาก็ได้อาศัยอยู่ที่บ้านของท่านมาตลอด ตั้งแต่ที่บ้านเรามีหลังเดียวจนท่านสร้างให้อีกหลังให้อยู่กันเอง แต่อยู่ในพื้นที่ติดกัน ท่านเป็นผู้ที่ให้ครอบครัวเราทุกอย่างทั้งเงิน, งาน และ ความรู้ ผมถือว่าเป็นคนโชคดีคนหนึ่งที่ได้มาอาศัยอยู่กับท่าน ตอนที่มีบ้านหลังเดียวก็ได้นั่งทานอาหารกับท่านเป็นประจำทั้งเช้าและเย็น ลูกผมทั้งสองคน ก็เกิดและเติบโตมาในบ้างหลังนี้ ท่านให้ความรักกับลูกผมเป็นอย่างที่สุด ผมจะบอกลูกๆ ผมเสมอว่า ที่พวกเรามีกินมีใช้แบบทุกวันนี้ ก็เพราะคุณตา ต้องรักและเคารพคุณตาให้มากๆ นะท่านเป็นคนที่มีความจำเป็นเลิศที่สุดคนหนึ่ง ท่านชอบเล่าเรื่องราวต่างๆในอดีตให้ฟัง, จำชื่อคนเก่งมาก ทั้งชื่อและนามสกุลเขียว … เรื่องที่ท่านเล่าก็สนุกและมีหลากหลาย แต่ก็เป็นการสอนและยกตัวอย่างในอดีตให้ฟังให้ระวัง หรือให้ข้อคิดต่างๆ

ท่านให้มาช่วยงาน ผมก็ยินดีเสมอ เพราะผมรู้ว่าจะได้ช่วยแบ่งเบาให้ท่านสบายใจบ้าง และแน่นอนผมจะได้โอกาสในการเรียนรู้งานอีกหลายด้านจากท่านท่านเป็นคนที่มีชีวิตเรียบง่ายไม่ฟุ้งเฟ้อ แม้จะมีเงินอยู่มากมาย มีจิตใจที่อ่อนโยนต่อสิ่งมีชีวิตทุกสิ่ง ท่านช่วยคนมาเยอะ ผู้คนก็มาอาศัยพึ่งพาบารมีเยอะ ที่ผ่านมา ท่านคือเสาหลักที่แข็งแกร่งที่สุดของบ้าน เขมาภิรัตน์ … แต่ทุกสิ่งในโลกนี้ก็มีเวลาของมัน มันคงถึงเวลาแล้วที่ท่านจะได้พักผ่อนให้เต็มที่ ขอให้พ่อพักผ่อนให้สบายนะครับ คลายทุกข์คลายกังวนทุกอย่างให้หมด และเดินทางไปสู่สุขคติอย่างสงบครับ